Krótkoogoniastość

Krótkoogoniastość (Brachyuria)

Schorzenie występuje u wielu ras psów (np. beagle, cocker spaniel, buldog angielski czy pembroke welsh corgi). Rozmiary schorzenia sięgają od lekkiego skrócenia ogona do całkowitej bezogoniastości (anury), ze skręceniem ogona (ogon korkociągowy) lub bez jego skręcenia.

Długość ogona u psów ze skróconym ogonem rasy pembroke welsh corgi, czy też PON jest zmienna. Spotykane są psy całkowicie pozbawione kręgów ogonowych oraz takie, które mają ogon długości połowy długiego ogona, który czasami może tworzyć załamania. W niektórych rasach psów rodzą się czasem szczenięta krótkoogoniaste po rodzicach z długim ogonem, co wskazuje, albo na różne sposoby dziedziczenia krótkiego ogona, albo na różnice w penetracji genu odpowiedzialnego za występowanie tej cechy.

Krótkoogoniastość u różnych ras uważana jest za część składową wzorca psa. U 17 ras jest uwarunkowana przez autosomalną dominującą mutację C295G w genie T znajdującego się w chromosomie 1q23. W celu poznania „genetycznego pochodzenia” krótkiego ogona u psa wskazane jest wykonanie testu genetycznego.

Pełny wykaz oferowanych badań genetycznych.