Niezborność noworodkowa Bandery

Niezborność noworodkowa Bandery (Bandera’s neonatal ataxia)

Choroba ta określana pierwotnie jako zespół Bandery została tak nazwana od imienia pierwszego szczenięcia rasy Coton de Tulear (królewski pies z Madagaskaru), u którego po raz pierwszy zostały opisane jej objawy kliniczne. U wszystkich dotkniętych tym schorzeniem szczeniąt opisywano podobne objawy. Szczenięta ssą dobrze i rosną prawidłowo. Jednak pierwsze problemy pojawiają się w momencie, kiedy szczenięta powinny zacząć aktywnie się poruszać. Chore szczenięta nie są w stanie ustać na nogach i biegać. Pomimo wszelkich usiłowań poruszają one w sposób nieskoordynowany kończynami, które to ruchy często są porównywane z ruchami pływackimi. Przy próbach poruszania się szczenięta idą naprzód pełzając, a przy próbach wstawania upadają zaraz na bok. Po upadku kontynuują one często „ruchy pływaka”. Dalszym objawem jest drżenie głowy i kołysanie głową, co jest szczególnie dramatyczne, gdy szczenięta usiłują ustabilizować głowę, np. przy jedzeniu. To drżenie określane jest jako drżenie zamiarowe. Ponadto u takich szczeniąt obserwuje się często drżenie oczu lub oczopląs.
Niezborność noworodkowa Bandery jest schorzeniem dziedzicznym uwarunkowanym autosomalnie recesywnie. Oznacza to, iż schorzenie pojawia się tylko u homozygot, tj. psów z obydwoma zmutowanymi allelami „r/r” i z żadnym normalnym allelem. Zmutowana homozygota dziedziczy zmutowany allel po obydwu rodzicach. W przypadku, gdy kojarzone są dwa zwierzęta heterozygotyczne (nosiciele „R/r”) 25% potomstwa jest zdrowych, 50% jest nosicielami, a 25% dziedziczy po obydwu rodzicach zmutowany allel „r” i jest dotkniętych schorzeniem.

Beata Biolik

Lekarz Weterynarii

Pełny wykaz oferowanych badań genetycznych.